En toen…

Op woensdag 11 juli 2018 werd ik om 11 uur in Tilburg verwacht. Helaas kreeg ik geen éénpersoonskamer, wat ik wel had gehoopt. Het was druk in het ziekenhuis en er was personeelstekort. Die week was ook de Eerste Hulp gesloten. Ik belandde op een drie-persoonskamer, maar er werd mij verzekerd dat er maar hooguit een persoon bij zou komen. ’s Middags kwam de Parkinsonconsulente even langs. Verder werd er bloed geprikt en ik kreeg een “fijn” prikje in mijn bovenbeen tegen trombose. Verder heb ik die dag een stukje groeimeter geborduurd. Toen ik rond middernacht wilde gaan slapen, werd… Lees verder

Vallen en opstaan

De meeste Parkinsonpatiënten staan nooit echt stabiel op hun benen. Nog voor ik wist dat ik de Ziekte van Parkinson had, was ik al heel voorzichtig bijv. tijdens het lopen in het bos. Rini was heel vaak ongeduldig. Ik ben zelfs een keer ruim een kilometer omgelopen omdat ik niet over een slootje durfde te springen, terwijl hij daar met gemak overheen was gejumpd. Ook fietsen was een probleem. Hier kwam ik in februari 2011 achter. Op het werk werd een uitje georganiseerd waarbij het de bedoeling was dat er 35 kilometer gefietst werd. Ik had in geen jaren op… Lees verder

Pre-operatieve gesprekken

Er moesten nog allerlei onderzoeken plaatsvinden. Op woensdag 13 juni hadden we een hele dag gereserveerd voor een bezoek aan het ziekenhuis. Als eerste stond om 8.30 uur een bezoek aan de neurochirurg gepland. Wij waren ruim op tijd. De neurochirurg ook. Wij zagen hem wel lopen, maar op de een of andere manier ging het mis en moesten we ruim een half uur op hem wachten. Hij vertelde dat hij naar de operatiekamer was geroepen en daarom zo laat was. Hij legde in het kort uit wat er tijdens de operatie stond te gebeuren. Ook schreef hij twee recepten… Lees verder

Screening 1 mei 2018

Op 1 mei was het zover. Of ik ’s morgens om half acht in Tilburg aanwezig wilde zijn. En zonder enige medicatie. De dag ervoor mocht ik om 18.00 uur mijn laatste pillen innemen. Ik was behoorlijk stijf en onbeweeglijk, maar dat was precies de bedoeling. De Parkinsonconsulente was heel aardig. Ze liet mij oefeningen doen met mijn handen,  balansoefeningen en geheugenopdrachtjes. Ze vertelde er bij dat ik voor iedere  oefening punten kreeg. De testen waren vrij intensief en duurden ruim twee uur. Daarna mocht ik mijn medicijnen innemen en gingen we naar beneden om koffie te drinken en wat… Lees verder

Het verlossende telefoontje

2017 was relatief rustig. Als de buren mij een beetje moeilijk zagen lopen werd regelmatig gevraagd wanneer ik geopereerd zou worden. Op mijn antwoord dat het nog minstens een jaar zou duren volgde steevast de opmerking: “Dan pas? Dat duurt nog lang”. Ik was er zelf gelukkig niet zo mee bezig. Als ik weet dat iets nog lang niet aan de orde is, blok ik het weg. Sinds ik antidepressiva slik gaat dat prima. Toen werd het 1 januari 2018 en was er het besef: dit jaar gebeurt het. Echter: eerst moest Rini begin januari een zware operatie ondergaan en… Lees verder