Eiwit

Het verraderlijke van de Ziekte van Parkinson is dat je van het ene op het andere moment stijf wordt en bijna niet meer kunt bewegen. In het eerste jaar na de diagnose had ik daar nog geen last van, maar al vrij snel werkten de medicijnen steeds korter. Eerst vier uur, na een poosje nog maar drie uur en uiteindelijk had ik het idee dat de pillen na twee uur al uitgewerkt waren.  Ik kreeg op den duur ook in de gaten dat ik in stappen achteruit ging. Het lijkt alsof je een trap met lange treden afloopt. Je blijft… Lees verder

Angst

In samenspraak met de neuroloog ben ik met het slikken van medicijnen (Madopar) begonnen. In het begin een lage dosering, na een paar weken iets meer. Ik ging mezelf weer beter voelen en zag er ook weer beter uit. De bedrijfsarts raadde me aan om een second opinion te doen in het Radboud Ziekenhuis. Na een aantal gesprekjes en testjes was de diagnose dezelfde als die in Bernhoven. Ik kreeg een doorverwijzing naar een logopediste, omdat ik zacht praat. Dat heb ik altijd al gedaan en dat is na meerdere sessies ook niet veranderd. Nu terugkijkend vraag ik mezelf af… Lees verder

Van nachtmerrie naar nachtmerrie

Parkinson: Iedereen die het heeft ervaart het anders. Bijna niemand heeft precies dezelfde klachten. Wat meestal wel zo is, is dat het pas laat ontdekt wordt. Vaak lopen mensen al jaren met ongemakken rond voordat de diagnose wordt gesteld. Zo ook bij mij. Als ik terug ga in de tijd dan kan ik durf ik met zekerheid te zeggen dat ik in 2008 al last had van vervelende kwaaltjes. Zoals ik al eerder schreef, had ik het altijd koud. Waarschijnlijk omdat ik de hele dag vermoeid was. Dat begon ’s morgens vroeg al. Het uit bed opstaan was een ware… Lees verder

ONMACHT

Daar stond ik dan. Moederziel alleen met een briefje met twee afspraken. Een bij de Parkinsonconsulente en een telefonische afspraak met de neuroloog. Op 7 en 8 november 2011, vijf weken later dus. En of ik maar even zelf een afspraak wilde maken op de afdeling radiologie voor een MRI. Die MRI was nodig om andere ziektes uit te sluiten. Van de autorit naar huis weet ik me niets meer te herinneren. Thuis was het een drukte van belang. Onze schutting werd vervangen door een nieuwe. Rini kon daarom niet mee naar de neuroloog. Ik vond dat niet erg, want… Lees verder

DIAGNOSE M. PARKINSON….. EN NU?

“Dag mevrouw Schamp. We hebben net enkele testjes gedaan. Het is duidelijk. U heeft de Ziekte van Parkinson. Weet U wat dat is?” Ik kijk de neuroloog aan. “Dan gaan je handen toch trillen? Mijn tante in Amerika heeft het ook”. De neuroloog staat op. “Loopt u maar mee dan worden er door de assistente een paar afspraken voor U gemaakt. Tot ziens.” Zo begint mijn verhaal. Ik ben Petra. 61 jaar. Getrouwd met Rini, moeder van twee geweldige dochters, schoonmoeder van een lieve schoonzoon en oma van vijf prachtige kleinkinderen. Op 5 oktober 2011 vertelt de neuroloog mij dat… Lees verder