DIAGNOSE M. PARKINSON….. EN NU?

“Dag mevrouw Schamp. We hebben net enkele testjes gedaan. Het is duidelijk. U heeft de Ziekte van Parkinson. Weet U wat dat is?”
Ik kijk de neuroloog aan. “Dan gaan je handen toch trillen? Mijn tante in Amerika heeft het ook”.
De neuroloog staat op. “Loopt u maar mee dan worden er door de assistente een paar afspraken voor U gemaakt. Tot ziens.”

Zo begint mijn verhaal. Ik ben Petra. 61 jaar. Getrouwd met Rini, moeder van twee geweldige dochters, schoonmoeder van een lieve schoonzoon en oma van vijf prachtige kleinkinderen.

Op 5 oktober 2011 vertelt de neuroloog mij dat ik de Ziekte van Parkinson (ZvP) heb. Op dat moment weet ik werkelijk niet wat dat inhoudt. Maar ik wordt niet voor niets WikiPetra genoemd.
Als ik thuis kom zet ik de computer aan en typ Parkinson in. Na het lezen van de eerste site valt alles op zijn plaats. Dat is het dus. Jarenlang heb ik gedacht dat er iets mis was met mijn schildklier. In 2002 is een deel van mijn schildklier verwijderd. Regelmatig is onderzocht of het achtergebleven deel goed werkte. Er is nooit iets gevonden, terwijl ik toch echt de klachten van een te snel werkende schildklier heb. Altijd moe, altijd heb ik het koud. Zelfs met vijf kledingstukken over elkaar heb ik het nog ijskoud.
Mijn collega’s stellen voor om met strippoker mee te doen. Volgens hen win ik altijd. Zij hebben regelmatig gezegd dat ik mezelf maar eens goed moet laten onderzoeken. Zij zijn de collega’s van unit 4RE van de Immigratie- en Naturalisatiedienst in ’s-Hertogenbosch.
Ook zij schrikken als ik hen vertel dat ik ZvP hebben. Maar op dat moment heb ik al twee maanden niet meer gewerkt.
Mijn laatste “echte” werkdag was donderdag 18 augustus 2011. Ik zie mezelf om 14.00 uur nog bij de koffieautomaat staan. Nog een uurtje werken dan heb ik een lang weekend. We gaan met de caravan  naar Hoenderloo. Geocachen, een grote hobby van ons beiden.
Maar als ik thuis kom blijkt dat Rini zich, net als ik, niet lekker voelt. Als we enkele kledingstukken hebben ingepakt besluiten we om de volgende dag de rest te doen. Boodschappen doen schuiven we ook door naar de volgende dag. Om een lang verhaal kort te maken: Hoenderloo heeft vergeefs op ons gewacht. Wij lagen dat weekend ziek in bed.
Op dinsdag, eigenlijk mijn eerste werkdag na mijn minivakantie, zit ik bij de huisarts omdat ik denk dat ik weer longontsteking heb. Dat is niet zo vreemd. Al twee jaar heb ik ieder half jaar last van een longontsteking. Een kuurtje en het gaat weer even.
Zo niet deze keer. Ik wordt alleen maar zieker en de huisarts stuurt me door naar de Internist.
Diverse vervelende onderzoeken brengen geen duidelijkheid. We zijn inmiddels vijf weken verder als ik bij de Internist vertel dat ik ook wat last heb van een trillende arm. Zij stuurt me meteen door naar de neuroloog die me binnen vijf minuten weet te vertellen wat ik mankeer.

Getagd , , , , . Bladwijzer de permalink.

2 Responses to DIAGNOSE M. PARKINSON….. EN NU?

  1. Karin zeggen:

    Wat super dat je nu ook een blog hebt! Erg goed geschreven, je hebt talent, echt waar.

  2. Petrasr zeggen:

    Dank je wel. Ik doe mijn best.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code