Eiwit

Het verraderlijke van de Ziekte van Parkinson is dat je van het ene op het andere moment stijf wordt en bijna niet meer kunt bewegen. In het eerste jaar na de diagnose had ik daar nog geen last van, maar al vrij snel werkten de medicijnen steeds korter. Eerst vier uur, na een poosje nog maar drie uur en uiteindelijk had ik het idee dat de pillen na twee uur al uitgewerkt waren.  Ik kreeg op den duur ook in de gaten dat ik in stappen achteruit ging. Het lijkt alsof je een trap met lange treden afloopt. Je blijft een poosje stabiel en dan ga je zonder aankondiging een treetje naar beneden en voel je jezelf slechter. De enige manier om dat te verhelpen is een verhoging van de medicijnen. De neuroloog heeft inmiddels drie verschillende soorten Parkinsonmiddelen voorgeschreven. Ik slik nu vijftien pillen per dag. Dat aantal blijft gelijk maar de werkzame stof wordt steeds verhoogd.

Na een poosje kwam ik erachter dat altijd op hetzelfde tijdstip mijn medicijnen niet werkten.
Na inname van de eerste dosis voelde ik mezelf op en top, maar de tweede en/of derde dosis werkten vaak niet. Met wat logisch nadenken kwam ik er vrij snel achter dat het aan mijn eetpatroon lag. Als ik iets eet wat eiwit bevat kan ik mijn medicijnen in het potje laten zitten, want die werken dan niet meer. Op de bijsluiter staat sinds kort een klein zinnetje geschreven dat eiwit invloed kan hebben op de werking van de medicijnen. Het meest eiwitrijke voedsel is vis. We gaan al jaren op vrijdag, (tegenwoordig op donderdag) gebakken kabeljauw bij de visboer halen. Kabeljauw, Zalm, Tilapia- en Pangafilet staan ook regelmatig op het menu. Tot ik na een tijdje in de gaten kreeg dat ik na het eten van vis wel erg stijf werd. Hetzelfde geldt voor kaas. Ik lust geen melk, vla of iets dergelijks. Kaas en yoghurt zijn de enige twee zuivelproducten die ik lust en redelijk verdraag. Sinds mijn babytijd heb ik een koemelk-allergie en krijg hevige buikpijn als ik teveel melkproducten eet of drink.

De Parkinsonconsulente, aan wie ik mijn verhaal vertelde, wist wel dat eiwitrijk voedsel invloed kon hebben op de medicatie, maar dat het zo extreem kon zijn, daar keek ze van op. Ik kreeg wel complimenten dat ik het zelf ontdekt had, maar daar bleef het bij.
Ook de diëtiste, waar ik op aanraden van een paar mensen naar toe ging, kon niet veel voor mij betekenen. Ik heb, op haar verzoek, een week lang bijgehouden wat ik at. Haar conclusie was dat ik per dag maar net genoeg eiwit binnen kreeg om mijn spieren op peil te houden.
Haar advies: Eet tijdens het ontbijt of bij de lunch een schaaltje yoghurt.
Zij had duidelijk niet begrepen waarvoor ik bij haar kwam. Ik wilde een advies wat ik kon eten om zo weinig mogelijk last van niet-werkende medicijnen te hebben en toch de dagelijkse benodigde voedingsstoffen binnen zou krijgen. En dan wordt er doodleuk verteld dat je tijdens het ontbijt yoghurt, lees eiwitrijk voedsel, moet eten. Daarmee zou het enige tijdstip van de dag waarop ik mezelf nog enigszins normaal kan bewegen ook verdwijnen. Ik was dus heel snel klaar. De enige die er echt beter van is geworden is de diëtiste zelf.

Getagd , , , . Bladwijzer de permalink.

One Response to Eiwit

  1. Karin zeggen:

    Altijd erg vervelend als je vol goede moed bij een hulpverlener komt en dat dan blijkt dat je er niets mee opgeschoten bent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code