En toen…

Op woensdag 11 juli 2018 werd ik om 11 uur in Tilburg verwacht.

Helaas kreeg ik geen éénpersoonskamer, wat ik wel had gehoopt. Het was druk in het ziekenhuis en er was personeelstekort. Die week was ook de Eerste Hulp gesloten.
Ik belandde op een drie-persoonskamer, maar er werd mij verzekerd dat er maar hooguit een persoon bij zou komen. ’s Middags kwam de Parkinsonconsulente even langs. Verder werd er bloed geprikt en ik kreeg een “fijn” prikje in mijn bovenbeen tegen trombose.

Verder heb ik die dag een stukje groeimeter geborduurd. Toen ik rond middernacht wilde gaan slapen, werd er een mevrouw binnengebracht. In haar kielzog volgden vijf familieleden. Toen die om 1.00 uur vertrokken ben ik even in slaap gevallen maar niet voor lang. Om 6.00 uur werd de volgende patiënt binnen gebracht. Ook weer vergezeld van familieleden.
Gelukkig hoefde ik die donderdag niet in bed te blijven en kon gaan en staan waar ik wilde. Ik mocht geen Parkinson-medicijnen meer innemen, maar dat ging boven verwachting goed. Waarschijnlijk omdat ik lichamelijk geen inspanning verrichtte.
‘s Morgens kwam de neuroloog een kijkje nemen. Hij vertelde me dat ik de ideale persoon was voor een DBS-operatie en dat het vast goed zou komen. ‘s Middags kwam de neurochirurg ook nog langs. Hij vertelde dat ik een van de laatste personen was die een DBS-operatie bij het volle bewustzijn zou krijgen. Er waren inmiddels zoveel operaties goed gegaan dat men het aandurfde om deze operaties onder volledige narcose te gaan doen. Dat zou minder belastend zijn voor de patiënt.
‘s Middags kwamen Rini en een goede vriendin uit Tilburg, en ‘s avonds mijn oudste dochter en haar gezin op bezoek.
Zij vertrokken op zaterdag naar hun vakantie-adres in Italië en kwamen nog even gedag zeggen.
Omdat het met de mevrouw die ‘s morgens binnen was gebracht niet zo goed ging, werd iedereen gevraagd om in de koffiehoek plaats te nemen. Daar heb ik genoten van de kleinkinderen die zaten te genieten van bekertjes thee.
Later die avond heb ik met hulp van de verpleegkundige gedoucht en mijn haar gewassen met een speciale shampoo.

Van slapen kwam die nacht niet veel omdat de dames tegenover mij ieder op hun beurt het personeel aan het werk wisten te houden. En ook werd ik “blij“ verrast door de buurman die de badkamer binnenkwam terwijl ik op het toilet zat. In het ziekenhuis in Tilburg wordt iedere badkamer gedeeld met twee kamers. Als iemand de badkamer ingaat, gaat de deur in de andere kamer automatisch op slot en gaat er een rood lichtje aan. Behalve dit keer dan. Ik stond oog in oog met een verwarde man die waarschijnlijk het licht niet heeft gezien en de deur heeft opengerukt. Ik schrok me wezenloos en ik heb op de bel gedrukt voor de nachtzuster. Zij snapte er ook niets van maar zou er de volgende dag iemand naar laten kijken.

En zo werd het langzaam vrijdag de dertiende juli.

Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *