Het verlossende telefoontje

2017 was relatief rustig. Als de buren mij een beetje moeilijk zagen lopen werd regelmatig gevraagd wanneer ik geopereerd zou worden. Op mijn antwoord dat het nog minstens een jaar zou duren volgde steevast de opmerking: “Dan pas? Dat duurt nog lang”.
Ik was er zelf gelukkig niet zo mee bezig. Als ik weet dat iets nog lang niet aan de orde is, blok ik het weg. Sinds ik antidepressiva slik gaat dat prima.
Toen werd het 1 januari 2018 en was er het besef: dit jaar gebeurt het.
Echter: eerst moest Rini begin januari een zware operatie ondergaan en was er weinig tijd om over wat dan ook na te denken. Half februari werd het eindelijk wat rustiger maar werd ik geestelijk onrustiger en nieuwsgieriger. Op aanraden van verschillende mensen om me heen heb ik, na wat dralen, de telefoon gepakt en naar het ziekenhuis in Tilburg gebeld.  De Parkinsonconsulente was niet aanwezig maar de mevrouw aan de andere kant van de lijn wist mij te vertellen dat de wachtlijst inmiddels was opgelopen tot ruim twee jaar. Ik zou volgens haar pas volgend jaar aan de beurt zijn. Daar schrok ik van en op mijn aandringen beloofde ze om het uitzoeken en mij terug te bellen. Drie dagen later viel er een last van mijn schouders toen ze vertelde dat de operatie ergens tussen augustus en oktober zou plaats vinden. Voor de zomervakantie zou ik een screening krijgen om te kijken of ik nog steeds voor een DBS in aanmerking kwam.

Met Rini ging het inmiddels beter en omdat ik toch niet voor september opgeroepen zou worden, rees het plan om op vakantie te gaan. Madeira in juni leek ons wel wat. Zo gezegd, zo gedaan.
Het werd eind april en ik had nog steeds niets gehoord van het ziekenhuis in Tilburg. Wanneer zou ik de screening krijgen? Je zou zien dat ik daarvoor in de vakantie opgeroepen zou worden. Dat voorgevoel was behoorlijk sterk. Daarom heb ik op maandag 23 april naar het ziekenhuis gebeld en doorgegeven dat we op vakantie gingen van 18 tot 28 juni.
Tot mijn grote verbazing werd ik twee dagen later gebeld door de Parkinsonconsulente.
Er waren een paar personen af/weg gevallen van de lijst en ik was zomaar ineens aan de beurt.
15 juni zou de grote dag worden. Toen ik vertelde dat we op vakantie gingen werd er gevraagd of het dan op 29 juni zou kunnen. Ook daar moest ik ontkennend op antwoorden.
Er werd toen afgesproken dat ik als eerste op de lijst kwam te staan in juli, maar op dat moment waren de operatiedata nog niet bekend. Wel kreeg ik vast de afspraken voor de screening op 1 mei en afspraken voor gesprekken met de neuroloog en de anesthesist op 13 juni, vijf dagen voor onze vakantie.

Getagd , , , , . Bladwijzer de permalink.

Één reactie op Het verlossende telefoontje

  1. Karin zeggen:

    Goed dat je weer verder bent gegaan met alles op te schrijven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code