ONMACHT

Daar stond ik dan. Moederziel alleen met een briefje met twee afspraken.
Een bij de Parkinsonconsulente en een telefonische afspraak met de neuroloog.
Op 7 en 8 november 2011, vijf weken later dus. En of ik maar even zelf een afspraak wilde maken op de afdeling radiologie voor een MRI.
Die MRI was nodig om andere ziektes uit te sluiten.

Van de autorit naar huis weet ik me niets meer te herinneren.
Thuis was het een drukte van belang. Onze schutting werd vervangen door een nieuwe. Rini kon daarom niet mee naar de neuroloog.
Ik vond dat niet erg, want ik verwachte niet dat de neuroloog iets zou ontdekken. De internist kon immers ook niets vinden.
Hoe kun je je vergissen.

Thuis heb ik mijn verhaal verteld. Rini schrok maar wist op dat moment net zoveel als ik van de Ziekte van Parkinson (ZvP). Niets dus. Datzelfde gold voor mijn leidinggevende die ik die middag gebeld heb. Medeleven en aandacht was er gelukkig genoeg van alle kanten.
En toen ben ik gaan zoeken op internet. De site Spreekuurthuis.nl/Parkinson bracht duidelijkheid maar ook onzekerheid. Wat zou ik nog allemaal gaan meemaken?

Maar het leven gaat door. Alleen bleken die vijf weken wel erg lang.
Uiteindelijk hebben we de hulp van de huisarts ingeroepen. Hij vertelde ons dat er op de MRI geen onregelmatigheden waren gevonden. Ook verontschuldigde hij zich dat hij nooit aan ZvP had gedacht. Dat deed me goed. Er was tenminste een persoon uit de geneeskundige wereld die meeleven toonde en die mij het gevoel gaf dat ik niet in de steek werd gelaten.
Na dit gesprek vond ik de moed om te bellen of de afspraak met de Parkinsonconsulente vervroegd  kon worden. In plaats van 7 november kon ik op 2 november terecht.
Hier werd ik bedolven onder de folders en goede raad. Er werd echter niets nieuws verteld, want ik had alles al op Internet gelezen.
En jippie, ik kreeg doorverwijzingen voor de fysiotherapeut en de ergotherapie.
In december werd er eindelijk een afspraak met de neuroloog gepland. Met hulp en steun van Rini heb ik de neuroloog verteld wat ik van de hele situatie vond en dat ik hoopte,  dat hij het met volgende patiënten anders zou aanpakken. Hoe machteloos ik mezelf heb gevoeld als je een diagnose krijgt die je hele leven verandert en vervolgens alles zelf mag uitzoeken want de medische wereld gaat op herfstvakantie.
Wat ik wel kon waarderen was dat hij ruiterlijk toegaf dat er fouten waren gemaakt. Ook vroeg hij of ik een andere neuroloog wilde. Ik heb ervoor gekozen om niet te wisselen, maar daarover later meer.

 

Getagd , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code