Vallen en opstaan

De meeste Parkinsonpatiënten staan nooit echt stabiel op hun benen. Nog voor ik wist dat ik de Ziekte van Parkinson had, was ik al heel voorzichtig bijv. tijdens het lopen in het bos.
Rini was heel vaak ongeduldig. Ik ben zelfs een keer ruim een kilometer omgelopen omdat ik niet over een slootje durfde te springen, terwijl hij daar met gemak overheen was gejumpd.

Ook fietsen was een probleem. Hier kwam ik in februari 2011 achter. Op het werk werd een uitje georganiseerd waarbij het de bedoeling was dat er 35 kilometer gefietst werd. Ik had in geen jaren op de fiets gezeten en dus moest er geoefend worden. Die zondagmiddag gingen we het slingerpad fietsen. Rini reed voorop. Na twee kilometer was ik al doodmoe. Het slingerpad is heuvelachtig. Tijdens “bergje op” stond mijn versnelling in een te hoge stand. Daardoor kwam ik stil te staan en viel om. Ik belandde in het gras met mijn fiets bovenop mij. Rini had niets gemerkt en was doorgefietst. Hij kwam er na een paar minuten achter dat ik niet meer volgde, is toen omgedraaid en heeft me overeind geholpen. Mijn gezicht en handen waren afgeschaafd maar verder viel het mee. Een paar maanden later heb ik nog een keer “geoefend”. Ook toen ging het mis. Bij een rood stoplicht bleef mijn jas achter mijn fietszadel hangen en .. daar ging ik. In mijn val trok ik Rini mee. Gelukkig werden we geholpen door een automobilist die het zag gebeuren.

Uiteindelijk heb ik het unituitje overleefd maar het was superzwaar.
Toen ik de volgende dag hartstikke trots op het werk kwam werd mijn enthousiasme meteen getemperd. Een collega wist me te vertellen dat ik ontzettend stijf en houterig was voor mijn leeftijd. Hij vond het niet normaal. Op dat moment had ik nog geen diagnose maar bleek dat andere mensen allang hadden gezien dat ik iets mankeerde.

Niet lang daarna kreeg ik dus mijn diagnose. Toen ik weer een beetje was opgeknapt gingen we in januari 2012 naar Pertisau in Oostenrijk. In 2005 waren we daar ook geweest. Net als toen lag de sneeuw meters hoog. Op zondag kwamen we aan en op maandag gingen we wandelen. Om een lang verhaal kort te maken: ik ben twee keer uitgegleden en gevallen en heb daarbij twee ribben gebroken. Toen ik later in de week nog een keer viel en mijn schouder zwaar kneusde, was de lol er af en zijn we naar huis gegaan.
Sindsdien ben ik, meestal zonder reden, diverse keren gevallen. De laatste keer op Madeira. Ook nu weer geheel onverwacht. Staand op een trap verloor ik mijn evenwicht. Nadat ik drie treden naar beneden ben gestruikeld viel ik in een bloemperkje. Wat dat betreft had ik een engeltje op mijn schouder. Puur geluk, want ik ging rakelings langs een vuilnisbak en belandde tussen de bloemen en niet op het beton. Het enige wat ik er aan overhield waren flinke bloeduitstortingen en schrammen.

 

Getagd , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code